Na szczeblu batalionu i brygady umiejętność prowadzenia analizy wariantów działania może koncentrować się wśród oficerów starszych stopniem. Autor wskazuje, że rzadkie ćwiczenie tej umiejętności ogranicza możliwości rozwoju zarówno oficerów, jak i podoficerów. Jako uzupełnienie prostych ćwiczeń i prób połączonych proponuje gry wojenne, które pozwalają testować plany w warunkach niepewności.

W grze rolę odgrywają losowe zdarzenia — najlepiej oparte na obserwacjach historycznych — oraz uczestnicy podejmujący samodzielne decyzje. Mogą oni ujawnić słabe punkty planu i wymusić reakcję na nieprzewidziane problemy, takie jak awarie sprzętu czy błędnie zrozumiane rozkazy. Gracze odgrywający przeciwnika mogą sprawdzać możliwości wykorzystania tych słabości; podobnie można analizować reakcje ludności cywilnej, władz lokalnych, sojuszników i sąsiednich jednostek.

Autor przypomina, że gry wojenne rozwijały się od szachów i go przez pruską Kriegsspiel, uwzględniającą teren i skład jednostek, po ćwiczenia prowadzone w USA w XX wieku. Współcześnie dodatkowe możliwości sprawdzania pracy sztabów i podejmowania decyzji dają cyfrowe ćwiczenia oraz gry wojenne organizowane w ośrodkach szkolenia bojowego.