TDG 0 odwołuje się do bitwy pod Nuʻuanu z 1795 roku, a TDG 1 — do bitwy pod Mokuʻōhai z 1782 roku. W obu grach dwuosobowych każdy dowódca otrzymuje zestaw pięciu kart, w tym trzy opcje decyzyjne. Gracze wybierają je równocześnie, a wynik ustala macierz 3×3.
To format, który ogranicza swobodę znaną z tradycyjnych Tactical Decision Games, ale sprawia, że decyzje obu stron bezpośrednio na siebie oddziałują. Karty ukrywają tożsamość bitwy do chwili podjęcia decyzji, by uczestnicy najpierw zmierzyli się z problemem dowódczym, a nie szukali historycznego rozwiązania. Ćwiczenie można przeprowadzić przy stole, z grupą lub w interaktywnej wersji przeglądarkowej.
TDG 0 posłużyło jako test koncepcji: rozgrywka szybko przechodzi do decyzji, a macierz pozwala określić konsekwencje wyborów bez konieczności wymyślania ich przez prowadzącego. Po zachęcających wynikach autor sprawdził tę metodę w TDG 1.
