Innowacyjne podejście do szkolenia wojskowego

Szkolenie zespołowe jest kluczowe dla rozwoju indywidualnych i zbiorowych kompetencji żołnierzy, jednak jego efektywne i ekonomiczne prowadzenie bywa wyzwaniem. W odpowiedzi na te potrzeby, szkolenia wirtualne zyskują na znaczeniu jako uzupełnienie treningów na żywo, oferując niższe koszty operacyjne. Tradycyjne wirtualne środowiska treningowe, obsługiwane za pomocą klawiatury i myszy, często wiążą się ze stromą krzywą uczenia się i są oderwane od rzeczywistych działań.

SAF-TAC: Realizm i intuicyjność

System SAF-TAC, opracowany przez SimCentric, otrzymał wsparcie finansowe w ramach programu DASA Open Call for Innovation 2020. Łączy on komercyjne oprogramowanie gamingowe, oparte na popularnym silniku Unreal Engine, z dostępnymi na rynku goglami VR. Dzięki zaawansowanym możliwościom śledzenia ruchu, realistycznej grafice, dźwiękowi i fizyce, SAF-TAC tworzy środowisko treningowe, które kładzie nacisk na immersję i realizm. Sensory w goglach i kontrolery ruchu precyzyjnie odwzorowują ruchy użytkownika, co pozwala na intuicyjne wykonywanie czynności, takich jak kucanie czy obracanie się, bez konieczności używania klawiatury i myszy.

Korzyści dla szkolenia taktycznego

To innowacyjne rozwiązanie umożliwia żołnierzom doskonalenie umiejętności takich jak świadomość sytuacyjna, postawa, pozycjonowanie, poruszanie się i obsługa broni. Te indywidualne umiejętności taktyczne były historycznie trudne do efektywnego trenowania za pomocą tradycyjnych rozwiązań opartych na klawiaturze i myszy, które koncentrowały się bardziej na interakcjach strategicznych dużych jednostek, niż na indywidualnym żołnierzu.

Wsparcie DASA i testy polowe

Dzięki wsparciu DASA, SAF-TAC przeszedł od fazy prototypu do testów wojskowych, w których uczestniczyły m.in. Pułk Spadochronowy, 4 Pułk Królewski Księżnej Walii, Pułk Królewskich Sił Powietrznych oraz Królewscy Marines. Opinie z tych testów były kluczowe dla SimCentric, pomagając w udoskonaleniu doświadczenia użytkownika i wierności symulacji. Testy wykazały, że użytkownicy szybko opanowywali system, a krzywa uczenia się była znacznie niższa w porównaniu do rozwiązań opartych na klawiaturze i myszy. Pozwoliło to na poświęcenie większej ilości czasu na faktyczne szkolenie do działań operacyjnych, a mniej na naukę obsługi systemu. Zaobserwowano również, że personel korzystał z systemu indywidualnie do treningu umiejętności, nawet po zakończeniu zbiorowych szkoleń, co wskazuje na potencjał skalowalności rozwiązania.