Kluczem do efektywności jest wyposażenie żołnierzy i pojazdów w sieć sensorów, systemów laserowych oraz urządzeń komunikacyjnych, które odzwierciedlają efekty prawdziwej broni i warunków bojowych. Każdy uczestnik staje się częścią połączonego ekosystemu szkoleniowego. System rejestruje i analizuje działania w czasie rzeczywistym, dostarczając cenne dane do późniejszej oceny.
Żołnierze noszą osobiste urządzenia detekcyjne (PDD), które współpracują z systemami symulacji broni. Należą do nich nadajniki laserowe do broni strzeleckiej (SATs) montowane na służbowej broni, a także symulatory dla broni naramiennej, takiej jak NLAW czy Carl-Gustaf. Gdy żołnierz oddaje strzał, nadajnik SAT emituje bezpieczny laser klasy 1, symulujący efekty używanej broni. Jeśli detektory innego żołnierza zarejestrują trafienie, system PDD natychmiast ocenia zdarzenie. Nie tylko odnotowuje trafienie, ale również oblicza, jaka broń spowodowała uderzenie i określa prawdopodobny efekt. System jest w stanie rozróżnić pocisk karabinowy, uderzenie artyleryjskie czy improwizowany ładunek wybuchowy (IED). Na podstawie predefiniowanych modeli efektów broni, oblicza prawdopodobieństwo i dotkliwość odniesionej rany. Żołnierz otrzymuje natychmiastową informację zwrotną za pośrednictwem osobistego urządzenia komputerowego (PCU) o rodzaju i ciężkości obrażeń. Poważne rany mogą ograniczyć zdolności bojowe, a śmiertelne obrażenia automatycznie wyłączają nadajnik broni, uniemożliwiając dalsze prowadzenie ognia. Taki poziom realizmu ma zachęcać żołnierzy do reagowania w sposób identyczny jak w prawdziwych warunkach operacyjnych.
Nowoczesne ćwiczenia obejmują również pojazdy wojskowe. Instrumentacja pojazdów łączy dwie kluczowe funkcjonalności. System TAGWES wyposaża pojazdy w detektory laserowe oraz modele ochrony, które odwzorowują pancerz i podatność na uszkodzenia. ATWES natomiast pozwala przypisać różne poziomy ochrony poszczególnym obszarom pojazdu.
