Architektura sieci i przebieg manewrów
Wirtualny trening połączył trenażery F-35 zlokalizowane w bazach MCAS Yuma, MCAS Miramar, MCAS Iwakuni oraz NAS Lemoore. Do skompletowania taktycznego środowiska włączono również piątą instalację wojskową – NAS Oceana – reprezentowaną przez symulatory samolotów F/A-18 oraz E-2D Hawkeye. Integracja obejmowała domeny powietrzną, nawodną i cybernetyczną, pozwalając na wymianę danych oraz ćwiczenie dowodzenia bez konieczności ponoszenia kosztów logistycznych i paliwowych związanych z realnymi lotami.
Ken Garrett, wiceprezes ds. szkoleń i logistyki F-35 w Lockheed Martin, zwrócił uwagę, że sieciowy trening na dużych dystansach pozwala wojskowym ćwiczyć dokładnie w taki sposób, w jaki prowadzone są realne misje bojowe. Rozwiązanie to umożliwia m.in. bezpieczne szlifowanie tajnych taktyk walki elektronicznej oraz działań w technologii stealth bez ryzyka wykrycia sygnatur przez wywiad przeciwnika.
Globalny rozwój wirtualnych sieci treningowych
Ogłoszone 21 września 2026 roku ćwiczenie jest częścią szerszego trendu rozbudowy rozproszonych środowisk symulacyjnych. Wcześniej, 21 lipca 2026 roku, Siły Powietrzne USA wykorzystały symulatory F-35 FENIX podczas manewrów VALIANT SHIELD 2026 w japońskiej bazie Misawa.
Rozwój infrastruktury tego typu prowadzą również partnerzy międzynarodowi. We włoskiej bazie Trapani-Birgi powstaje pierwsze poza granicami Stanów Zjednoczonych Centrum Szkolenia Pilotów F-35, stworzone z myślą o włączeniu włoskich załóg do globalnej sieci symulacyjnej.
