Ćwiczenie trwało od 13 do 29 października 2026 roku i zakończyło się oceną Artillery Table XVIII. Załogi musiały prowadzić skoordynowany ogień z oddzielnych stanowisk, a następnie szybko przemieszczać haubice, by ograniczyć ryzyko odwetu. Scenariusz obejmował także ataki typu „uderz i uciekaj” na pozycje artylerii.

Trudność zwiększały warunki pogodowe: temperatura spadła do zera stopni Fahrenheita, wiatr osiągał 35 węzłów, a opady śniegu wyniosły od 12 do 18 cali. Armia poinformowała, że wszystkie cele szkoleniowe osiągnięto, a strzelania zakończyły się bezpiecznie. Wcześniej osobne kwalifikacje ogniowe zaliczyły trzy baterie.

Była to pierwsza batalionowa ocena ognia na żywo w 11. Dywizji Powietrznodesantowej. W końcowej fazie wsparli ją zewnętrzni ewaluatorzy, ponieważ własne dowództwo artylerii dywizji ma powstać dopiero w przyszłym roku. U.S. Army wskazuje, że wydarzenie wyznaczyło model dla przyszłych ocen i działań artyleryjskich w zimnym klimacie na Pacyfiku.